Ο Χρήστος που γνώρισα...

Η ζωή κυλά φυσιολογικά μέχρι που έρχεται το μοιραίο και έχεις ανάγκη να πεις πράγματα… Τι να πω για τον Χρηστάρα όμως.

Τον Χρήστο που την Κυριακή ήταν στο γήπεδο «Γ. Λουκαρέας» και συμβούλευε τους ποδοσφαιριστές που αγωνίζονταν στον αγώνα του Ολυμπιακού με τον Απόλλωνα.

Τον Χρήστο που εγώ γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 90 στο γηπεδάκι του μπάσκετ στο πάρκο του ΟΣΕ. Τι παιχνίδια κάναμε, τι κόντρες στα τρίποντα, τι γέλια…

Εμείς παιδιά τότε, εσύ κάπου στα 40 αλλά έγινες ένας από εμάς. Καρδιά, ψυχή, μικρού παιδιού γεμάτη καλοσύνη. Τι μάχες τα καλοκαίρια θυμάμαι και πόσα χαμένα στοιχήματα. Να είσαι εκεί με το τσάι σου και να μας λες εκείνες τις μοναδικές σου ιστορίες.

Ο χρόνος πέρασε και η επιστροφή μου στη Καλαμάτα μας «ανταμώνει» και πάλι. Μια τα ποδόσφαιρα-πάντα στα γήπεδα και κοντά στους μικρούς, με ανησυχίες για τη Καλαμάτα, τον Μεσσηνιακό και τους παλαίμαχους αλλά και τόσα άλλα- και μια η προσπάθεια του Γιάννη στον μηχανοκίνητο αθλητισμό , μας διατηρούσε κοντά, να θυμόμαστε τα παλιά.

Θυμάμαι να έρχεσαι στο κανάλι και στην εφημερίδα και να μου φέρνεις υλικό για τον Γιάννη, μεταφέροντας τις σκέψεις και τα θέλω σου. Να μου λες πρόσφατα για το νέο του αμάξι και τι μπορεί να κάνει ο Γιάννης.

Θυμάμαι και τις πλάκες στη παραλία το καλοκαίρι. Να αγοράζεις καραμέλες στα παιδιά, να ακούς δυνατά κλασική μουσική, να βάζεις το φτιαχτό σου λάδι. Πόσα μπορώ να πω για σένα φίλε μου.

Και ξαφνικά το τηλέφωνο και το τραγικό νέο της απώλειά σου που δεν ήθελα να πιστέψω.

Μας λείπεις ήδη πάρα πολύ. Δεν θα σε ξεχάσουμε. Καλό σου ταξίδι…

Υ.Γ. Έστω και καθυστερημένα τη φωτογραφία την ανέβασα.

1119 views
Ετικέτες
Top