Ας είμαστε ειλικρινείς για το Μεσσηνιακό ποδόσφαιρο…

Θα ξεκινήσουμε, μπαίνοντας κατευθείαν «στο ψητό»: Το Μεσσηνιακό ποδόσφαιρο «πονάει». Η μοναδική εκπρόσωπός του σε εθνικές κατηγορίες, η Καλαμάτα, είναι σε δύσκολη θέση με τον κίνδυνο του υποβιβασμού να καραδοκεί, που θα φέρει και την «ανυπαρξία» του νομού μας στα … «μεγάλα σαλόνια», ακόμα και αυτά αν ονομάζονται Γ΄ Εθνική.
Πως όμως φτάσαμε ως εδώ; Ας δούμε μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, κάποια από τα οποία συλλέξαμε από την επίσημη ιστοσελίδα της ΕΠΣ Μεσσηνίας και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του:
● Η Μεσσηνία έχει 88 σωματεία, εκ των οποίων τα 70 είναι ενεργά. Ένα από αυτά αγωνίζεται σε εθνική κατηγορία και κανένα εκτός πρωτεύουσας
● Η πόλη μας, που σύμφωνα με την τελευταία απογραφή (2011) έχει 54.100 κατοίκους, έχει 28 σωματεία (άρα και 28 προέδρους και – θεωρητικά πάντα – ΔΣ)
● Η Μεσσηνία έχει 40 γήπεδα για τα 88 αυτά σωματεία, εκ των οποίων τα 28 έχουν φυσικό ή τεχνητό χλοοτάπητα (όχι άσχημα για έναν Νομό) και αυτός ο αριθμός αναμένεται να ανέβει με τα έργα που γίνονται
● Ωστόσο, στην Καλαμάτα έχουμε μόλις 5 γήπεδα …για 28 σωματεία! Αν σκεφτεί κανείς ότι το Δημ. Στάδιο δεν χρησιμοποιείται και το «Στ. Παπαδόπουλος» στεγάζει δυο ομάδες, ενώ 2 ομάδες που θεωρητικά είναι εκτός Καλαμάτας χρησιμοποιούν γήπεδα της πόλης μας (Πανθουριακός, Αιθαία), τότε αναφερόμαστε σε 27 ΣΩΜΑΤΕΙΑ (βγάζουμε από την εξίσωση τον ΠΑΟΚ που παίζει στην Σπερχογεία) ΓΙΑ 3 ΓΗΠΕΔΑ!!!
● Μπορεί η Καλαμάτα να έχει τα περισσότερα σωματεία, αλλά και ομάδα στην Γ΄ Εθνική, όμως οι κωμοπόλεις έχουν τις μεγαλύτερες βλέψεις για άνοδο αλλά και τις υψηλότερες θέσεις στην μεγαλύτερη κατηγορία της Μεσσηνίας (Πάμισος, Τσικλητήρας, Κυπαρισσία, Μελιγαλάς, Πανθουριακός). Βέβαια, το γεγονός αυτό κάνει το πρωτάθλημα της Α΄ τοπικής της Μεσσηνίας ως ένα από τα δυνατότερα και ανταγωνιστικότερα (ίσως και το κορυφαίο) της Πελοποννήσου
● Ελάχιστες ομάδες στον Νομό μας κατέχουν ακαδημίες οι οποίες να «βγάζουν» ταλέντα, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν κάνει η μεγαλύτερη ομάδα του Νομού
● Ακόμα και όσα ταλέντα «βγαίνουν», δεν έχουν καμία τύχη στην Μεσσηνία, γι΄ αυτό και διαλέγουν …άλλους προορισμούς. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές άφησαν τα πάτρια εδάφη για να πάνε μπροστά (βλέπε Μιχάλης Μπαστακός, Αντώνης Σταθόπουλος, Βαγγέλης Χελάς Χελάς, Γιάννης Μακρής και οι νεότεροι Κυριάκος Γλέζος, Βασίλης Παπαγεωργίου, Έλβις Γκελκέργια, Παναγιώτης Βέλμαχος, Άγγελος Γιαννής, Λυκούργος Εξαρχάκος, Γρηγόρης Φωτόπουλος, Τζίμης Παπαθεοδώρου, Κώστας Γεωργακόπουλος, Γιώργος Ζήσης, Δημήτρης Τσιγάρος, Βασίλης Ψωμάρας και οι επόμενοι είναι οι Γιάννης Καλύβας και Γιάννης Σαρδέλης).
ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Τα παραπάνω είναι πράγματα που όλοι γνωρίζουμε, όμως δεν θέλουμε να παραδεχθούμε. Ο Νομός μας και ιδιαίτερα η πόλη μας έχουν υπερβολικά πολλά σωματεία, τα οποία όχι μόνο δεν έχουν πρωταγωνιστικούς στόχους, αλλά δεν «βγάζουν» παίκτες.
Τα πολλά σωματεία έχουν ως αποτέλεσμα οι επιχειρηματίες να …διασκορπίζονται, αντί να συγκεντρώνονται για να δημιουργήσουν – ή να διαμορφώσουν ένα υπάρχον – σωματείο ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ λειτουργίας, με πρωταγωνιστικούς στόχους που να «αιμοδοτείται» κατάλληλα από τις ακαδημίες του.
Δυστυχώς, ο παραγοντισμός είναι …DNA και αντιτίθεται της αναγκαίας συσπείρωσης που θα εκτόξευε στα ύψη το άθλημα του ποδοσφαίρου στον νομό μας.
Μέχρι να γίνει αυτό …καλή Γ΄ Εθνική (το πολύ)!
Θέλετε αποδείξεις; Διαβάστε παραπάνω…

779 views
Ετικέτες
Top